صندوق بازسازی ۳۰۰ میلیارد دلاری که در چارچوب توافق احتمال

صندوق بازسازی ۳۰۰ میلیارد دلاری که در چارچوب توافق احتمالی ایران و آمریکا مطرح شده، ممکن است با سرنوشتی مشابه صندوق صلح غزه روبه‌رو شود. به نظر می‌رسد این صندوق بیش از آنکه با هدف حل بحران و بازسازی واقعی شکل گرفته باشد، ابزاری برای جذب منابع مالی کشورهای عربی باشد. هشت ماه از تشکیل صندوق صلح غزه می‌گذرد، اما نه‌تنها اقدام مؤثری برای بازسازی انجام نشده، بلکه حجم ویرانی‌ها در غزه نیز روزبه‌روز افزایش یافته است. در این میان، بسیاری از سرمایه‌گذاران عرب نیز تلاش کرده‌اند از این سازوکار فاصله بگیرند. در مقابل، افرادی مانند کوشنر و ویتکاف توانسته‌اند از چنین طرح‌هایی برای هدایت حمایت‌های مالی کشورهای عربی در مسیر اهداف مدنظر خود بهره ببرند
به نظر می‌رسد ترامپ در پی آن است که هزینه‌های جنگ را از منابع مالی کشورهای عربی تأمین کرده و سپس آن را به‌عنوان یک دستاورد سیاسی معرفی کند؛ دستاوردی مبتنی بر ایجاد نوعی یکپارچگی در خاورمیانه و شکل‌دهی به نظمی جدید، مشابه برنامه‌های بازسازی پس از جنگ جهانی دوم مانند طرح مارشال. با این حال، خاورمیانه به دلیل پیچیدگی‌های ساختاری، تضاد منافع و ناهمگونی بازیگران آن، شرایطی کاملاً متفاوت دارد. ازاین‌رو، تحقق چنین طرحی بیش از آنکه واقع‌بینانه به نظر برسد، به نوعی آرمان‌گرایی سیاسی شباهت دارد.

ایران می‌تواند با بهره‌گیری از اهرم‌های راهبردی و دستاوردهای میدانی در جنگ رمضان،زمینه تحقق واقعی اهداف سرمایه‌گذاری و بازسازی را فراهم کرده و مانع از تکرار تجربه‌هایی شود که در پرونده غزه به نتایج ملموسی منجر نشدند
علاوه بر این ایران می‌تواند از مسیر گسترش توافقات انرژی با کشورهایی مانند چین و نیز انعقاد قراردادهای دوجانبه دولتی با ضمانت‌های اجرایی مشخص، همچنین دریافت مستقیم منابع مالی، آزادسازی دارایی‌های بلوکه‌شده، اخذ تضمین‌های اقتصادی و رفع تحریم‌ها می‌تواند منافع اقتصادی فراوانی جهت جهش اقتصادی خود فراهم کند