ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﭘﯿﭽﯿﺪ ﺑﻮﯼ ﺁﺷﻨﺎﯾﺶ

ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﭘﯿﭽﯿﺪ ﺑﻮﯼ ﺁﺷﻨﺎﯾﺶ
ﺑﻮﯼ ﻏﺮﯾﺒﯽ ﻧﮕﺎﻩ ﺭﺩّ ﭘﺎﯾﺶ
ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﯿﻞ ﻋﺮﺵ ﭘﯿﻤﺎ
ﻣﯽ ﺁﻣﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺑﺎﻝ ﻫﺎﯾﺶ
ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺫﺍﻥ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﮐﻮﻓﻪ
ﺑﻮﯼ ﻭﻻﯾﺖ ﭘﺨﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯾﺶ
ﺩﺭ ﭘﯿﺸﻮﺍﺯ ﻏﺮﺑﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺷﮏ ﻣﯽ ﺭﯾﺨﺖ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﯾﺶ
ﺩﺭ ﻣﻐﺮﺏ ﺍﯾﻦ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﺎ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ
ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﺪ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺗﺎ ﻋﺸﺎﯾﺶ
ﺑﺮ ﺧﺎﮎ ﭘﺎﯼ ﻣﺤﻤﻞ ﻓﺮﺩﺍﯼ ﺯﯾﻨﺐ
ﻋﺮﺽ ﺍﺭﺍﺩﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺩﺳﺖ ﻋﺒﺎﯾﺶ
ﭘﺲ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﻨﮓ ﺭﯾﺰ ﻣﺘﺼﻞ ﺭﺍ
ﻣﯽ ﺭﻓﺖ ﺑﺎ ﺩﻟﻮﺍﭘﺴﯽ ﺗﺎ ﺍﻧﺘﻬﺎﯾﺶ
ﺩﺍﺭﺍﻻﻣﺎﺭﻩ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺟﺎﯼ ﺗﻤﺎﺷﺎﺳﺖ
ﺑَﻪ ﺑَﻪ ﺑِﻪ ﺣُﺴﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺮﻋﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ ﺳﻤﺖ ﮐﺮﺑﻼﯾﺶ