صدایم کن مرا

صدایم کن مرا
کسی آیا صدایم کرد ؟
کسی می خواندم آیا ؟
من اینجایم
کنار گریه های نیمه شب هایت
کنار آن دو دست خالیت ،
کو در قنوت عشق می لرزد
من اینجایم
همین نزدیکی آن سجده های پاک زیبایت
جوار خسته ی یک آه
نشسته در کنار یک دعا و خواهش بخشش
پناه قلب پر مهری که خالی می شود از ترس تنهایی
درون سینه ای کز شوق بخشش مست می گردد
من اینجایم
پناه بی کسان
آموزگار عاشقانِ عاشقِ عشقم
به بازار شلوغ ،دل شکسته مردمان ، تنها خریدارم
کسی آیا مرا می خواندم بر خویش ؟
کسی درد دلی دارد ، که جز با ما ،
حدیث گفتنش با غیر، نا زیباست
کسی ذکر مرا بر قلب خود آورده ، شاید مرهمی یابد ؟
که با ما قهر و آیین سخن با ما نمی داند
کسی فهمیده ایا جز به ما ، آرامشی هرگز نخواهد یافت ؟
و او از ما و بر گشتش به سوی ماست ؟
نفهمیدی نبستم در ، بدان امید
که ای گمگشته در پس کوچه های خسته ایام ، برگردی
ندیدی بر گنه کاران بر گشته ، شماتت من نخواهم کرد ؟
و می پوشانم آن اسرار نازیبای مردم را
نفهمیدی اگر بد بنده ای بودی
ولیکن من خدایی ، خوب می دانم ؟
گناهت هر چه هم بوده ، اگر برگشته باشی
من در این دریای رحمت ، محو خواهم کرد
گناهی بنده ای دار