بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
تعریف از خود.....
دعای عرفه، از خداوند سبحان چنین مسئلت می‌نماییم: اللّٰهُمَّ اكْشِفْ كُرْبَتِى، وَاسْتُرْ عَوْرَتِى، وَاغْفِرْ لِى خَطِيئَتِى، وَاخْسَأْ شَيْطانِى، وَفُكَّ رِهانِى، وَاجْعَلْ لِى يَا إِلٰهِى الدَّرَجَةَ الْعُلْيا فِى الْآخِرَةِ وَالْأُولىٰ - خدایا گرفتاری‌ام را برطرف کن و زشتی‌ام را بپوشان و خطایم را بیامرز و شیطانم را بران و بدهکاری‌ام را ادا کن و ای إله منف برایم در آخرت و دنیا درجه‌ای برتر قرار ده.
سپس اذعان می‌داریم که - وَلَوْلا سَتْرُكَ إِيَّاىَ لَكُنْتُ مِنَ الْمَفْضُوحِينَ - و اگر پرده‌ پوشی‌ات بر من نبود، هرآینه من از رسوا شدگان بودم.( فرازی دعای عرفه)
پس، ما خودمان از حق تعالی عاجزانه می‌ خواهیم که زشتی‌های ما بپوشاند و باید بدانیم که خوب جلوه نمودن نزد دیگران و تعریف دیگران، به ویژه از ایمان و تقوای ما، همه به خاطر عیب پوشی ستّار العیوب می‌باشد.
در دعای کمیل، با تأسی به امیرالمؤمنین، امام علی علیه السلام، به خداوند رحمان و رحیم عرض می‌نماییم: اللّٰهُمَّ مَوْلَاىَ كَمْ مِنْ قَبِيحٍ سَتَرْتَهُ، وَكَمْ مِنْ فَادِحٍ مِنَ الْبَلَاءِ أَقَلْتَهُ ، وَكَمْ مِنْ عِثَارٍ وَقَيْتَهُ، وَكَمْ مِنْ مَكْرُوهٍ دَفَعْتَهُ، وَكَمْ مِنْ ثَنَاءٍ جَمِيلٍ لَسْتُ أَهْلاً لَهُ نَشَرْتَهُ - بار الها، ای سرور من! چه بسیار زشتی مرا پوشاندی و چه بسیار بلاهای سنگین و بزرگی که از من معاف کردی و چه بسیار لغزشی که مرا از آن نگهداشتی و چه بسیار ناپسندی که از من دور کردی و چه بسیار ستایش نیکویی که شایسته آن نبودم و تو در میان مردم پخش کردی!(فرازی دعای کمیل)
تعریف از خود : ما گاهی وظیفه داریم که از خودمان تعریف کنیم تا القای این تعریف، بیشتر ما را به حرکت در مسیر رشد و قرب الهی وا دارد.
در دومین سلام نماز، به خودمان سلام می‌ دهیم و خود را در زمرۀ صالحین می‌ شماریم السَّلامُ عَلَیْنا وَعَلیٰ عِبادِ اللّهِ الصّالِحیٖنَ - چرا؟!
بنابراین، اگر تعریف و تمجید دیگران از ما، از روی ریاکاری و چاپلوسی نباشد و اگر زیاده‌روی نباشد، باید بدانیم و متوجه شویم که این لطف پروردگار کریم به ما می‌باشد و ما حق نداریم آن را به بهانۀ شکسته نفسی و یا نفی نماییم و پس بزنیم؛ بلکه باید شاکر باشیم؛ به او هم می‌گوییم: خدا را شکر که مرا نزد تو خوب جلوه داده است و إن شاء الله مرا بهتر کند، از تو هم متشکرم این لطف خدا ونظر لطف و حُسن ظنّ شماست و آری، ما باید در مقابل خداوند متعال، از خود راضی، متکبر، مغرور فریب خورده و طلبکار نباشیم. باید در محضر او بگوییم:(ص 1)