خوم اسیرُم جونه سیرُم بس کو آزارُم نکو

خوم اسیرُم جونه سیرُم بس کو آزارُم نکو
غصه ی دنیای دارم هی تو بیمارم نکن

گل وَ گل هر جا که ایشینم تو مِن یادُم اِ یی
جون هر کس تیت عزیزهِ بیشه یو خوارم نکو

مِی یتیمی گوشه گیرُم زل وَ دیوار ایزنُم
بیشتر هم میخکوبِ کنج دیوارُم نکو

بارالها تش گروهتُم کس وَ دادُم نیرسه
لاشه ی بی جون مونم هی زیر آوارُم نکو

دهس مِن دهسش نهادی تا بسوزُم روز و شو
خوم پُرُم از غصه ی دنیا تو امبارُم نکو
سرگشته