شهر عشق از دور دست زیبا و نامش دل فریب

شهر عشق از دور دست زیبا و نامش دل فریب
چون بدان وارد شوی نحسیش دامنگیر عجیب

رسم عاشق پیشگی با مردمش بیگانه است
عشق گرما بخش بازار می و میخانه است

در چنین شهری نه تاب ماندنم هست و نه پای رفتنم
دل کَنم با غم ولی سخت است این دل کندنم

عاشقی بر قامتم یک وصله ی ناجور بود
دل به دریایش زدم با اینکه راهش دور بود

قلب زارم طاقت جور و جفایش را نداشت
طاقت مهر و وفایش با رقیبم را نداشت

میروم از کوچه های عاشقی با اشک و اه
با دلی پر خون و پایی ناتوان گم کرده راه

می روم تا باقی عمرم شود صرف خیال
گر خیال روی معشوقم نباشد زندگی را بی خیال