خدایا آمده‌ام برای حالِ مردم کشورم دست به دامانت بگیرم و

خدایا آمده‌ام برای حالِ مردم کشورم دست به دامانت بگیرم و دعا کنم...
برای خاطر دلـهای بیقرار و سینه‌های داغداری که از تباهی و دردها گریخته‌اند و امیدشان به نگاه و دستان مهربان توست...
نا امیدشان نکن خدا...!
دلم گرفته از این روزهای سردی که هر ثانیه داریم در آتش اضطراب ناگزیر آن می‌سوزیم و گرم نمی‌شویم...
دلم گرفته از شرایطی که هست، از اینکه مردم کشورم را نا آرام و بیقرار می‌بینم و کاری از دستم ساخته نیست...
از اینکه نمی‌شود پنهان کنم که چقدر ترسیده و چقدر بیتابم این ‌روزها...
می‌ترسم آخر خسته از انتظار و نا امید از معجزه شویم...
چقدر نیاز دارم بیایی و کنار گوشم آرام بگویی:
نگران نباش، خودم درستش می‌کنم، خودم مراقب عزیزانت هستم، خودم حواسم به همه چیز هست، نگران نباش...
خداااا....
رهایمان نکن میان اینهمه درد، ما بدون تو کودکان گم شده در دل شبهای تاریک یک بیابانیم...
دستان ما را بگیر که می‌ترسیم از سیاهی، دستان ما را بگیر...

نرگس_صرافیان_طوفان