ﻣﻦ ﺭﺍ ﺩﻭ ﻧﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﻏﺮﻭﺑــﻲ ﮔﻼﻳﻪ ﺩﺍﺭ
" ﻣﻴﻢ " ﻣﺤﺎﻝ ﻭ " ﻧﻮﻥ " ﻧﻔﺲ ﻫﺎﻱ ﺑﻲ ﻗﺮﺍﺭ

ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺩﻭﺭ ﺑﻲ ﮐﺴﻲ ﺍﻡ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﻲ ﺯﻧﻢ
ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺭﺩ ﭘﺎﻱ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺑﺮﺩ ﻏﺒﺎﺭ

ﻣﻦ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ ،ﻭﺗـــــﻮ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻴﺰﻧﻲ
ﺳﻨﮕﻲ ﻭ ﺫﺭﻩ ﺫﺭﻩ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﭼﺎﺭ

ﺑﻴﺰﺍﺭﻡ ﺍﺯ ﮐﻼﻍ ﺧﺒﺮﭼﻴﻦ ﮐﻪ ﻣﻲ ﺳﺮﻭﺩ
ﺷﻌﺮ ﺳﻴﺎﻩ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺭﺍ،ﻏﺎﺭﻏﺎﺭﻏﺎﺭ

ﺑﻲ ﺗﻮ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻲ ﺗﻮ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﻱ ﻣﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻋﻴﺎﺭ

ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﻫﻮﺍﻱ ﻏﺰﻝ ﻫﺎﻱ ﻣﻦ ﺷﺪﻩ
ﻧﻘﻞ ﺩﻫﺎﻥ ﻗﺎﻓﻴﻪ ﺳﺎﺯﺍﻥِ ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ

ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﺗﻮ ﻳﮏ ﻋﻤﺮ ﻣﻲ ﺭﻭﺩ
ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻱ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﺮ ﺁﺯﮔﺎﺭ

ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮﻳﻲ ﺯﻳﺮ ﻭ ﺭﻭ ﺷﻮﺩ
ﺣﺘﻲ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺣﺲ ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ

ﺣﺎﻻ ﮔﻠﻮﻱ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﻡ ﺩﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺣﺎﻻ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻡ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻧﻮﺑﻬﺎﺭ......!!