خیلی غزل بارانی ات را دوست دارم

خیلی غزل بارانی ات را دوست دارم
آیینه ی پیشانی ات را دوست دارم 

گاهی پر از تردیدهای بی دلیلی
تردیدهای آنی ات را دوست دارم

در عمق چشمت حالتی مرموز داری 
دلشوره ی پنهانی ات را دوست دارم

گاهی سکوتت میل بشکستن ندارد 
خاموشی طولانی ات را دوست دارم

وقتی که با دریا و ساحل همزبانی
آرامش طوفانی ات را دوست دارم 

همواره مثل بادها سامان نداری 
من بی سروسامانی ات را دوست دارم

باور کن حرف حرفت از "الف" تا 
آن نقطه ی پایانی ات را دوست دارم

تا روشنایی باز از من رو نگیرد 
پیشانی ات،پیشانی ات را دوست دارم