بهش گفتم حس میکنم همیشه خدا تنبیهم میکنه .. حق هم داره ،

بهش گفتم حس میکنم همیشه خدا تنبیهم میکنه .. حق هم داره ، با گناهایی که کردم ...

آروم گفت : خیلی خودتو تحویل گرفتی ..

و ما انا یا سیدی و ما خطری..(و من کی هستم ای آقای من و چه اهمیتی دارم؟) کی باشی که خدا با اون همه عظمتش از در تنبیه و عقوبت و مبارزه باهات دربیاد ..

راست میگفت.. حرفاش مثل بارون کویر دلم رو سیراب میکرد ..

من به چه جرأتی این همه نسبت به خدا بدبین بودم ..

مگه نخوندم : الهی انت اوسع فضلا و اعظم حلما من ان تقایسنی بعملی(خدای من فضل تو گسترده تر و بردباری ات بزرگتر از آن است که مرا با عملم بسنجی)


خدایا ..

ببخش جسارت های همیشگیم رو .. ببخش این طرز نگاه کج و بدبینی هام رو .. که تنها غضب و خشمت رو دیدم .. فکر کردم هی امتحان میکنی که مچ بگیری و بزنی تو ذوقم و به سنگ و هیزم های جهنم اضافه م کنی ..

از رحمتت غافل شدم .. نفهمیدم .. ندیدم .. نمیدونم .. هرچی بود بچگی کردم

من ! همون بچه ای که هیچ وقت بزرگ نشد .. انا الصغیر الذی ربیته (من کوچکی هستم که تو تربیتش کردی) ..