انسان را هرگز مرگی نرسیده

انسان را هرگز مرگی نرسیده
جز به نیش رؤیاهای بی‌ثمر
فرونشسته بر تن
از دندان سگ‌های نسیان

میان جرزِ هوس‌ها
گورستانی تار و تیره از من.
می‌نگرم به روزی
که آفتابی عظیم بودم،
به لکه‌های وحشی غول‌آسایی که اکنونم!