پرسه در جنگل...

پرسه در جنگل...

صبح روز بعد...

نور خورشید از پنجره‌ی اتاق داخل می‌تابید.

ات با کش و قوسی از خواب بیدار شد.

ات: آخیش...

بالاخره یه خواب درست حسابی.

لباسش را عوض کرد و پایین رفت.

مثل همیشه...

کوک سر میز صبحانه نشسته بود.

فنجان قهوه در دستش بود.

ات روی صندلی روبه‌رویش نشست.

ات: صبح بخیر.

کوک نگاه کوتاهی به او کرد.

کوک: صبح بخیر.

ات لبخند زد.

ات: امروز اخلاقِت بهتره.

کوک جرعه‌ای از قهوه‌اش نوشید.

کوک: از کجا فهمیدی؟

ات: جوابم رو کامل دادی.

کوک چیزی نگفت.

ات خنده‌اش گرفت.

...

چند دقیقه بعد صبحانه تمام شد.

کوک از جایش بلند شد.

ات: امروزم جلسه داری؟

کوک کتش را برداشت.

کوک: نه.

ات: پس کجا میری؟

کوک: بیرون.

ات: منم میام.

کوک مکث کرد.

کوک: نه.

ات اخم کرد.

ات: چرا؟

کوک: بیرون جای امنی نیست.

ات: ولی من از وقتی اومدم اینجا فقط این چهار تا دیوارو دیدم.

کوک چند ثانیه به او نگاه کرد.

بعد آهسته گفت:

کوک: ده دقیقه دیگه آماده شو.

ات با تعجب چشم‌هایش گرد شد.

ات: یعنی... میایم بیرون؟

کوک: آره.

ات با ذوق خندید.

ات: وای جدی؟!

کوک فقط سرش را تکان داد.

...

ده دقیقه بعد...

ات با عجله از پله‌ها پایین آمد.

ات: آماده‌م!

کوک به او نگاه کرد.

کوک: کفش راحت پوشیدی؟

ات: آره.

کوک: خوبه.

هر دو از عمارت بیرون رفتند.

هوای جنگل خنک بود.

پرنده‌ها روی شاخه‌ها آواز می‌خواندند.

ات با ذوق اطراف را نگاه می‌کرد.

ات: وای...

اینجا از نزدیک خیلی قشنگ‌تره.

کوک آرام کنار او راه می‌رفت.

دست‌هایش داخل جیبش بود.

سکوت بینشان برقرار بود.

اما این بار...

آن سکوت، سنگین نبود.

ات ناگهان ایستاد.

ات: کوک...

کوک نگاهش کرد.

کوک: هوم؟

ات: می‌دونی...

روز اول ازت خیلی می‌ترسیدم.

کوک چیزی نگفت.

ات لبخند کوچکی زد.

ات: ولی الان...

وقتی کنارتم، اون حس از بین رفته.

کوک چند لحظه فقط نگاهش کرد.

بعد خیلی آرام گفت:

کوک: خوبه.

ات خندید.

ات: فقط "خوبه"؟

کوک گوشه‌ی لبش خیلی کم بالا رفت.

کوک: انتظار بیشتری داشتی؟

ات با شیطنت گفت:

ات: یکم.

کوک چند قدم جلوتر رفت.

بعد بدون اینکه برگردد گفت:

کوک: کم‌کم.

ات همان‌جا ایستاد.

لبخندش عمیق‌تر شد.

زیر لب زمزمه کرد:

ات: کم‌کم...؟

پس شاید...

این مرد یخی، داره آروم آروم درِ دلش رو باز می‌کنه...

...