یِک روز سَرانجام طاقَتَش طاق میشَوَد وَ با صِدایِ بُلَند

یِک روز سَرانجام طاقَتَش طاق میشَوَد وَ با صِدایِ بُلَند جَوابِ هَمِه را میدَهَد
آدَم هایی کِه سکوت میکُنَند،یِک روز فَریاد میکِشَند،از جِلدِ خود بیرون می آیَند وَ آدَمِ دیگَری میشَوَند
وَ آن وَقت دیگَر کُنتُرُلِشان از دَست خارِج میشَوَد
نََبایََد سََر بِِه سََرِِشان گُُذاشت