آدمها تا زمانی کنارمان میمانند که ظرفیت درک ارتعاشات

آدم‌ها تا زمانی کنارمان می‌مانند که ظرفیتِ درکِ ارتعاشاتِ وجودی‌مان را داشته باشند. گاهی ما ناخواسته با ثباتِ شخصیت و کاریزمایمان، برای دیگران شبیه به یک رویا می‌شویم؛ آن‌ها سعی می‌کنند شبیه ما شوند، مثل ما حرف بزنند و در مدار ما حرکت کنند. اما “نقش بازی کردن” تاریخ انقضا دارد.

وقتی جانِ کلام و ریشه رفتارِ دو نفر از یک جنس نباشد، زندگی خودش دست به کار می‌شود. دستِ تقدیر، آرام و بی‌صدا، آن‌هایی را که هم‌وزنِ دنیای ما نیستند، از مسیرمان کنار می‌زند. این حذف کردن‌ها، تلخ نیست؛ بلکه یک “تصفیه الهی” است تا فضایِ اطرافت برای کسانی باز شود که وقتی کنارت می‌ایستند، مجبور نباشند برای رسیدن به تو، ادایِ کسی دیگر را در بیاورند