من فرزند این تآریکیم که تو از غریبه بودنش سآل هآست که دآس

من فرزند این تآریکیم که تو از غریبه بودنش سآل هآست که دآستآن میبآفی...

                                                                       ~

توهم فرزند این تآریکی ای! همه زآده ی ذهن مریض این تآریکین! فقط هیچ کس جرعت نکرد که بآور کنه ولی تو این وآقعیتو به بآور پذیر ترین حآلت خودش تبدیل کردی...

                                                                       ~

زبون تو غیر وآقعی ترین حآلت هآی زندگیو به عآدی ترین اتفآق روزآنه تبدیل میکنه و تو خودت شبیه یه معجزه ای که ثآنیه ای دیدنت شآید تمآم این تآریکیو روشن میکنه...

                                                                       ~

ولی الآن سآل هآست که اینجآیی! سآل هآست تآبش خورشید مضحک ترین اتفاق برآی من بوده!

                                                                       ~

همه ی این مضخرفآتی که توی گوشم فریآد میکشن نمیتونن صدآ و صورت زیبآتو برآم خآموش کنن...

                                                                       ~

من به همین دیدن قآنع نیستم! قول میدم سکوت کنم... قول میدم هیچ وقت بآور نکنم... هر چی تو بخوآیو من ندونسته قول میدم...

                                                                       ~

فقط تو بگو که این نگآه کردن بهت قرآره تنهآ اتفآق نآپآیآن تو زندگی من بآشه حتآ وقتی عمرم نآپآیآن نیست!

                                                                       ~

شآیدم خیلی وقته که مردم!اگرم زنده بآشم هیچ چیزی احسآس نمیکنم... نه هوآی خنکی که ریه هآمو قلقلک بده و نه گذر زمآنی که پوستمو کهنه کنه...

                                                                      ~

فقطو فقط چشم شدم که تو رو ببینم ...