بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان

اَلْحَمْدُللهِِ الَّذی جَعَلَ اللَّیْلَ لِباساً، وَ النَّوْمَ سُباتاً، وَ جَعَلَ النَّهارَ نُشُوراً،
ستایش خدایی را که شب را پوشش (خلق) قرار داد و خواب را مایه آسایش و روز را (وسیله) تکاپو و جنبش

لَکَ الْحَمْدُ اَنْ بَعَثْتَنی مِنْ مَرْقَدی، وَ لَوْ شِئْتَ جَعَلْتَهُ سَرْمَداً، حَمْداً دائِماً
ستایش خاص توست که مرا از خوابگاهم برانگیختی و اگر اراده می کردی خوابم را همیشگی می کردی آن ستایشی که دائمی است

لا یَنْقَطِعُ اَبَداً، وَ لا یُحْصی لَهُ الْخَلائِقُ عَدَداً، اَللّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ اَنْ خَلَقْتَ
و قطع نگردد و خلایق شماره اش نتوانند خدایا ستایش خاص توست که آفریدی

فَسَوَّیْتَ، وَقَدَّرْتَ وَ قَضَیْتَ، وَ اَمَتَّ وَاَحْیَیْتَ،وَ اَمْرَضْتَ وَ شَفَیْتَ،
و پرداختی و اندازه کردی و گذراندی و میراندی و زنده کردی، بیمار کردی و شفا دادی،

وَعافَیْتَ وَاَبْلَیْتَ، وَعَلَی الْعَرْشِ اسْتَوَیْتَ،وَ عَلَی الْمُلْکِ احْتَوَیْتَ،
تندرست کردی و گرفتار ساختی و بر عرش استیلا یافتی و بر ملک وجود احاطه داری

اَدْعُوکَ دُعآءَ مَنْ ضَعُفَتْ وَسیلَتُهُ، وَ انْقَطَعَتْ حیلَتُهُ، وَ اقْتَرَبَ اَجَلُهُ،
می خوانمت خواندن آن کس که وسیله اش ضعیف و راه چاره اش قطع شده و مرگش نزدیک گشته

وَتَدانی فِی الدُّنْیا اَمَلُهُ، وَ اشْتَدَّتْ اِلی رَحْمَتِکَ فاقَتُهُ، وَ عَظُمَتْ لِتَفْریطِهِ
و آرزویش در دنیا اندک شده و سخت نیازمند رحمتت گردیده و افسوسش در کوتاهی و تقصیر خود

حَسْرَتُهُ، وَ کَثُرَتْ زَلَّتُهُ وَ عَثْرَتُهُ، وَخَلُصَتْ لِوَجْهِکَ تَوْبَتُهُ، فَصَلِّ عَلی
بزرگ گشته و لغزش و خطایش بسیار شده و توبه اش بدرگاه تو خالص گردیده پس درود فرست بر

مُحَمَّد خاتَمِ النَّبِیّینَ، وَ عَلی اَهْلِ بَیْتِهِ الطَّیِّبینَ الطّاهِرینَ، وَ ارْزُقْنی
محمّد خاتم پیمبران و بر خاندان پاک پاکیزه اش و شفاعت

شَفاعَةَ مُحَمَّد صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ، وَ لا تَحْرِمْنی صُحْبَتَهُ، اِنَّکَ اَنْتَ
محمّد صلی الله علیه و آله و سلم را روزی من گردان و از همنشینی او محرومم مکن که تو

اَرْحَمُ الرّاحِمینَ، اَللّـهُمَّ اقْضِ لی فِی الاَْرْبَعآءِ اَرْبَعاً، اِجْعَلْ قُوَّتی
ارحم الراحمین هستی خدایا در روز چهارشنبه چهار حاجت مرا برآور: نیرویم را

فی طاعَتِکَ، وَ نَشاطی فی عِبادَتِکَ، وَ رَغْبَتی فی ثَوابِکَ، وَزُهْدی فیما
در طاعت خویش قرار ده و نشاط و شادمانیم را در عبادتت و رغبت و میلم را در پاداش نیکت و پارساییم را در آنچه

یُوجِبُ لی اَلیمَ عِقابِکَ، اِنَّکَ لَطیفٌ لِما تَشآءُ.
موجب عذاب دردناک برای من گردد که همانا تو نسبت به هرچه بخواهی مدارا کنی.



دعای روز چهارشنبه