عزیزم ما برای عشق زاده نشده‌ایم، ما دانه‌های کوچک رنجیم،

عزیزم ما برای عشق زاده نشده‌ایم، ما دانه‌های کوچک رنجیم، کاشته‌شده در خاک خشک برهوت.
ما جوانه نزدیم، فرو رفتیم، که دنیا دنیای خشم و جنون و نزاع و آوارگی بود، دنیایی که مهربانی گناهی نابخشودنی شد و انسان، به ابلیس امان نداد بدکارگی کند.
بدوقتی از راه رسیدیم. رسیدن، تکیدن بود.