تو

تو
هر شب
نواخته می شوی در ادراک ِ این پیانو تا
اسباب ِ سربلندی ِ سمفونی ِ خاطراتِ مردی شوی که
ملودی ِ تنهایی اش
از برکت ِ یکتایی ِ نامت، تقدس گرفته ست..

تکلیف ِ این نُت ها روشن است،
آنقدر در یاد تو
ریتم می گیرند تا دل تنهایی کمی باز بشود..

بالآخره تو یک روز
از راه خواهی رسید و
سراغ ترانه هایی را خواهی گرفت که
روی ضربآهنگ ِ خاطرات مان، جان گرفته اند ...