راستش را بخواهی ،

راستش را بخواهی ،
دستم به قلم نمی‌رود 
کلماتم کناره گرفته‌اند !!
و سکوت ... سایه‌اش سنگین است ، 
و خلوتی که گاه یادم می‌رود خانه‌ی خودِ من است. 
از اعتمادِ کاملِ پَرده به باد بیزارم 
از خیانتِ همهمه به خاموشی 
از دیو و از شنیدن، از دیوار. 
برای من 
دوست داشتن 
آخرین دلیلِ دانایی‌ست 
اما هوا همیشه آفتابی نیست !
عشق همیشه علامتِ رستگاری نیست !
و من گاهی اوقات مجبورم 
به آرامشِ عمیقِ سنگ حسادت کنم 
چقدر خیالش آسوده است 
چقدر تحملِ سکوتش طولانی‌ست 
چقدر ... ؟!!