دِلُم بی هُمْدُرُونگ و دردمَندِه

دِلُم بی هُمْدُرُونگ و دردمَندِه
یکی وَیدِه کِلِ دل بار وَندِه
اول نادِه به کُلماتِ دِلُم تَش
زِ دِیر اُن ایِنیَرِه بُم اِیخَندِه
غَزلخُونِ تِیاتُم خُت نَدونِی
شَو و رُوْ هَی واباتُم خُت نَدونِی
چی اَفتَو اِینِشینُم بُرگِ بُونِت
مُو هُمسا سا به ساتُم خُت نَدونِی
مو زخمُم زخمِ بالِ ، کَس مَبینا
مو دَرمُونُم محالِ ، کَس مَبینا
زمینِ شُورِه زارُم ، بی درختُم
مُو چِی لِشکِ پوییزی ، زردِ رَختُم
سِتینُم ، بی تو رُهمِستِه بُهُونُم
شَوِ تاریکه بی خُت ، آسِمُونُم
شِرینُم ٬ سَوْز اِیبوهُم اَر بخندی
مُو اِیمیرُم تِیاتِه اَر بُوَندِی
تَشُم ، نَهلِی که از سردی بِمیرُم
بزن چخماقُم ای گُل تا بِگیهرُم
بُخون ٬ تِشنِی تو داره سازِ بارون
بزن تا گُل دِرارِه شورِه زارُون
بِیَوْ وایَک رُوِیم تا بالِ چشمه
بپرسیم از درختا ، حالِ تِشْنِه
بِگِر دستُم که بی حاصل نمیرُم
بزن بادی که چی ازگل بگهرُم
بُگُو ای گُل خَلاصِه کارِ پوییز
بُگُو دست از سرُم وُردار پوییز
سِزاتِه تَش بِلازِی لیوه ای دل
دِیِه اَوْسارِت از دستم اَوی وِل

#شعر_بختیاری_