بلوغ دیدن شدن

این جمله از سردار دل ها، اعلام خروج از Histronic و ورود به حضور است. سالک الی الله می خواهد درست دیده شود و خوب می داند که این دیدن، کار چشم ها نیست. سالک ناپخته فقط می خواهد دیده شود.
از منظر روان شناسی رشد، یعنی عبور از خود نمایشی به خود اصیل واقعی است. یعنی انسان نابالغ روانی، ارزش خود را از بیرون می گیرد. لیکن انسان بالغ می داند که دیدن نشدن توسط خلق، به معنای نادیده بودن نیست. اینجا یک آرامش عمیق شکل می گیرد. وقتی برای دیدن شدن تقلا نکنیم، رفتارمان از اضطراب خالی می شود و نیت الهی می گردد. لایه عارفانه اش در سنت عرفان، اخفاء یک فضیلت است ، نه ضعف‌.
آنچه برای خداوند متعال است، نیازی به تبلیغ ندارد. پس کسی که مطمئن است او می بیند، دیگر از ندیده شدن نمی ترسد، و کسی که از ندیده شدن نمی ترسد، آزاد است.
بنابراین؛
من کارم را می کنم و نتیجه را به نگاه الهی می سپارم. و این دقیقا نقطه ای است که انسان از کودک تایید طلب به بزرگسال معناگرا تبدیل می شود.