ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻣﺸﻜﻼﺕ ﺍﺭﺗﻮﺩﻧﺴﯽ

ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻣﺸﻜﻼﺕ ﺍﺭﺗﻮﺩﻧﺴﯽ

ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺭﺗﻮﺩﻧﺴﻲ، ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﮐﺜﺮﻳﺖ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ.
ﺣﻔﻆ ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﺩﻗﺖ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﺭﺗﻮﺩﻧﺴﻲ، ﻫﻤﮑﺎﺭﻱ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﻳﻞ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻧﺪﻩ ﻭ ﻓﺎﮐﺘﻮﺭﻫﺎﻱ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﺭﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﮐﻠﻲ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺻﺤﻴﺢ ﻭ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﺭﺗﻮﺩﻧﺴﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﻪ 5 ﺩﺭﺻﺪ ﻫﻢ ﻧﻤﻲ ﺭﺳﺪ. ﺍﻳﻦ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﻪ 3 ﺷﮑﻞ ﮐﻠﻲ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻓﮑﻲ، ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﺠﻲ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﺑﺎﺯﺷﺪﻥ ﻓﻀﺎ ﺩﺭ ﻧﺎﺣﻴﻪ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻫﺎﻱ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ.
ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻓﮑﻲ ﺁﻧﻬﺎﻳﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﺸﺎﻥ ﻃﻲ ﻳﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﻍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺷﺪ ﻣﻨﻔﻲ، ﻧﺎﻫﻨﺠﺎﺭﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ. ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﺍﻏﻠﺐ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﺻﺪﻕ ﻣﻲ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻱ ﻓﮏ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺟﻠﻮ ﺁﻣﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮﻱ ﺭﺷﺪﻱ ﻣﺸﺨﺼﻲ ﺭﺍ ﻃﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻏﻠﺐ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﺧﻄﺮ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻃﻮﺭﻱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﺭﺗﻮﺩﻧﺴﻲ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺁﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﺰﺍﻳﺎ ﻭ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﺷﺰﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻣﻲ ﮐﻨﺪ.
ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﮐﺠﻲ ﺩﻧﺪﺍﻧﻲ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺭﺩﻱ ﺭﺥ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﺭﺗﻮﺩﻧﺴﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤﺪﺗﺎ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺗﺮ ﺗﻤﺎﻳﻠﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻃﺮﺡ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎﻱ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻱ ﻣﻲ ﮐﻨﺪ؛ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ ﺧﻄﺮ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ.
ﻭﻱ ﺑﺎ ﻣﻄﻠﻊ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﮔﺸﺖ، ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻣﺠﺪﺩﻱ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﻫﺎﻱ ﺟﺎﻧﺒﻲ ﻣﺜﻞ ﺟﺮﺍﺣﻲ ﻓﮏ ﺑﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻲ ﮐﻨﺪ.
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻱ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﻧﺪﺍﻧﻲ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺳﻦ ﻭ ﺭﺷﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺭﺗﻮﺩﻧﺴﻲ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻱ ﻧﻤﻲ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﻧﺪﺍﻧﻲ ﻋﻤﺪﺗﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺭﺗﻮﺩﻧﺴﻲ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ. ﻋﻤﺪﻩ ﻣﺸﮑﻼﺗﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺭﺗﻮﺩﻧﺴﻲ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﻬﺎﻳﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻃﻲ 6 ﻣﺎﻩ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻫﺎﻱ ﺛﺎﺑﺖ ﺍﺭﺗﻮﺩﻧﺴﻲ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ ﺩﻫﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻋﻤﺪﺗﺎ ﺑﺎ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﻓﻀﺎ ﺩﺭ ﻧﺎﺣﻴﻪ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻫﺎﻱ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺷﻴﻮﻉ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩ، ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﻓﻀﺎ ﻭ ﺷﮑﻞ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻣﺠﺪﺩ ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﻱ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ.
ﻫﺪﻑ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﺭﺗﻮﺩﻧﺴﻲ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺟﺒﺎﺭ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻴﺮﻭ ﺩﺭ ﻣﺤﻞ ﺛﺎﺑﺘﻲ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﻲ ﺍﺟﺰﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺣﻔﻆ ﻳﮏ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﻳﮏ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﺳﻂ ﺍﻳﻦ ﺍﺟﺰﺍ ﻳﻌﻨﻲ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻫﺎ، ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻓﮏ، ﻋﻀﻼﺕ ﻭ ﺑﺎﻓﺖ ﻫﺎﻱ ﻧﺮﻡ ﻧﺎﺣﻴﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﺩ.