پارت ۷۳

پارت ۷۳
ایفنو برداشتم ...
-کامیار بیا بالا
درو باز کردم دوییدم تو اتاق لباسامو عوض کردم
باورم نمیشد کامیار اومده اینجا درست وقتی قراره پرهام بیاد
درو باز کردم
کامیار بایه دس گل بزرگ روبه روم ایستاده بود
دس گلو داد دستم و بغلم کرد
مات و مبهوت بودم که چشم خورد به پرهام که پیش در اینستا بود
درست میبینم این پرهامه؟
بادیدن پرهام خودمو از بغل کامیار بیرون کشیدم
کامیار :چی شد چی دیدی ؟
کامیار برگشت و پرهامو دید .....
جفتشون زل زده بودن به من
-سلام آقای رادمنش خوش اومدین بفرمائید داخل
کامیار :تو این آقا رو میشناسی
-اره همکارمه
کامیار :اوووو خیلی خوشبختم کامیارم
پرهام پوزخند زد و گفت :بله قبلا صداتونو شنیدم
-نمیاین داخل ؟
پرهام :چرا
هردو اومدن و رومبل نشستن
رفتم تو آشپز خونه چای دم کنم
این دوتا الان دارن چه فکری میکنن
فک میکنن واسه چی اینجان
به کامیار بگم پرهام کیه ؟
دوس پسرمه ؟نه اونطور دخلم اومده
اها فهمیدم
سینی رو گذاشتم رو میز
رو به پرهام :من برم لیست دارو هارو برات بیارم
پرهام یع تا آبروشو بالا انداخت :باشه منتظرم
رفتم تو اتاق به پرهام پیام دادم :لطفا صمیمی برخورد نکن بزار این بره بعد بهت توضیح میدم
تو همون لحظه جواب داد :همه چی تموم شد خانم درویش
ای خدا بد بخت شدم
الان اون فک میکنه کامیار دوس پسرمه و کامیار فک میکنه پرهام دوس پسرمه
درحالیکه هیچ کدوم دوس پسر من نیستن
چندتا کاغذ الکی برداشتم و رفتم بیرون
-بفرمائید اینم لیست داروها
پرهام بایه اخم غلیظی نگام میکرد و کامیار درحال چایی خوردن بود
پرهام کاغذا رو گرفت و از جاش بلند شد
پرهام :من دیگه میرم شما مهمون دارید مزاحم نمیشم
و راه افتاد سمت در
پشت سرش رفتم اونطوریکه کامیار نشنوه گفت :امیدوارم با مهمونتون بهتون خوش بگذره
-اما صبر کن برات توضیح میدم
پرهام :توضیحی لازم نیست همه چی تموم شد
درو باز کرد و رفت
در هنوز نیمه باز بود که کامیار از روی صندلی بلند شد و اومد سمتم
چطوره همه کامنت ؟
برگرفته از رمان گره #ماکانی