محکم گرفته ام به بغل این "ضریح" را

محکم گرفته ام به بغل این "ضریح" را
دارالشفای حضرت "عیسی مسیح" را

از بسکه با ابهت و بالابلند بود ...
لکنت گرفت ، جای کلام فصیح را

اینجا کجا و زشتی سیمای من کجا !؟
اصلا که راه داده به اینجا ، "کَریهْ" را !؟

تا آبروی من نرود پیش زائران ...
آن "اَظْهَرَ الْجَمیل" ، صدا زد "قَبیح" را

دست مرا گرفت و به من گفت ، "نوکرم" ...
یک لحظه هم رها نکنی این ضریح را ...

... "سَر" داده ام که "سَر" بشوی از تمام خلق
یاری بکن تو با عملت این "ذبیح" را ...

اشکم امان نداد ، که دیگر ببینمش
از من گرفت ، دیدن یار ملیح را

آدم شدم به لطفِ نظر کردنِ "حسین"
جا داد ، در کنار خودش این "وقیح" را