ﺩﺭ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﺶ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﻳﺪ

ﺩﺭ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﺶ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﻳﺪ
<ﺑﺮ ﺭﺧﺶ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻩ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺭﮔﺎﻩ ﺁﻥ ﻟﺒﺎﻥ ﺧﻤﻮﺵ
<ﺷﻌﻠﻪ ﺍﯼ ﺑﯽ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﻳﺪ

<
ﺷﺮﻣﻨﺎﮎ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯﯼ ﮔﻨﮓ
<ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺭﻧﮓ ﻣﺴﺘﯽ ﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﺶ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﮔﻔﺖ :
<ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺣﺎﺻﻠﯽ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ

<
ﺳﺎﻳﻪ ﺍﯼ ﺭﻭﯼ ﺳﺎﻳﻪ ﺍﯼ ﺧﻢ ﺷﺪ
<ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻧﮕﺎﻩ ﺭﺍﺯﭘﺮﻭﺭ ﺷﺐ
ﻧﻔﺴﯽ ﺭﻭﯼ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﻟﻐﺰﻳﺪ
<ﺑﻮﺳﻪ ﺍﯼ ﺷﻌﻠﻪ ﺯﺩ ﻣﻴﺎﻥ ﺩﻭ ﻟﺐ