من فکر می‌کنم، آدما دو دسته هستن.

من فکر می‌کنم، آدما دو دسته هستن.
گروه اول، اونایی که بی‌خیال اتفاقات افتاده و نیفتاده، در هر شرایطی با وضع موجود کنار میان. هیچی نگرانشون نمی‌کنه. غصه‌ی هیچی رو نمی‌خورن، اصلا به دنیا میان که زندگی رو خوش بگذرونن.
اما دسته‌ی دوم.. من دسته‌ی دوم رو ترجیح می‌دم. اونایی که بی‌تابیشون رو دوست دارن و دلشون درد می‌کنه برای دلتنگی. آدمایی که درد رو بو می‌کشن، بغض رو زندگی می‌کنن و با آرزوهاشون می‌میرن.

من همیشه ترجیح دادم به جای اینکه پشت پنجره روی مبل اتاقم پا روی پا بندازم، قهوه بخورم و به راه رفتن یه نفر تووی خیابون نگاه کنم، زیر بارون، یک شهر رو زار بزنم و یه نفر از پشت پنجره، بی‌قراریم رو تماشا کنه.