عشق های فکر کردنی

عشق های فکر کردنی



" نیکی فیروزکوهی "

آدم ها عاشق ما نمی شوند،

آدم ها جذب ما می شوند.

در لحظه ای حساس حرف هایی را می زنیم که شخص نیاز به شنیدنش داشته. در یک لحظه ی حساس طوری رفتار می کنیم که شخص احساس می کند تمام عمر در انتظار کــسی مثل "ما "بوده.

در یک لحظه ی حساس حضور ما، وجود شخص را طوری کامل می کند که فکر می کند حسی که دارد نامـــی جــز عـــــــشـــق ندارد.


آدم ها فکر می کنند که عاشق شده اند.
آدم ها فکر می کنند بدون وجود ما حتی یک روز دوام نمی آورند.
آدم ها فکر می کنند مکمل خود را یافته اند.
آدم ها زیاد فکر می کنند.
آدم ها در واقع "مجذوب" ما می شوند،،
و پس از مدتی که جذابیت ما برایشان عادی شد. . .

متوجه می شوند که چقدر جای عشق در زندگی شان خالی ست...
می فهمند در جستجوی عشق های واقعی باید ما را ترک کنند.



تمام حرف ِ من اینست که کاش آدم ها یاد بگیرند که "عشق پدیده ای حس کردنی ست نه فکر کردنی"

و ای کاش بفهمند که بعد از رفتنشان، عشقی را که فکر می کرده اند دارند، چه می کند با کسانی که حس می کرده اند این عشق "واقعی" ست.