کنارپنجره ی دل نشسته ام بی تو

کنارپنجره ی دل نشسته ام بی تو
و مثل شیشه ی سربی شکسته ام بی تو
غروب و بغض نفس گیر چشمها در بادوباران
چقدر از همه ی شهر خسته ام بی تو
سکوت و خوانش لبهای من کنار غزل
دوباره شانه به دیوار بسته ام بی تو
چقدر حافظ و سعدی چقدر مولانا
قسم به شاخه نباتش گسسته ام بی تو
نوشته ام که بدون تو زندگی هرگز
از این لعاب دروغین گذشته ام بی تو
همیشه غم سبد شعرهای تلخ من است
کنار پنجره ی دل نشسته ام بی تو