غمت روی دل من میخورد خاک

غمت روی دل من میخورد خاک
گوَن بودم، تو بودی بوته ی تاک
شدم هیزم، سَرایم دود و آتش
شدی می، بهر انسانهای دل پاک
قفس شد عشق و در سرمای هجران
تکیده گشتم از من ماند، خاشاک
به حال خود مرا مَگذار و مَگذر
بُکش یا کن رها،،،صیّاد چالاک
نشانم داد عشقت باغِ سبزی
نصیبم شد ولی طوفان و کولاک