مشهد که میروم دلم آرام میشود

مَشهَد کِه میرَوَم دِلَم آرام میشوَد .
با ذِکرِ یا رِضا هَمه چیز خوب میشوَد .
مَشهَد کِه میرَوَم دِلَم اِنگار کَربَلاس
سَر تا سَرِه حَرَم هَمِه جا روضِه ای بِه پاس .
مَشهَد کِه میرَوَم بِه خیالَم کِه مَکِه اَم
حاجی شُدَم بِه دورِ خُدا سیر، گَشتِه اَم .
مَشهَد کِه میرَوَم غَریبانه میشوَم
وَقتِ اَذان کِه شُد پُر اَز نالِه میشَوَم َ .
مشهَد کِه میرَوَم هَمه ی دیدِه ها تَر اَست
زائِر دَخیلِه پَنجَرِه فولاد نِشَستِه اَست .
گُفتَم زِ مَشهَدُو دِلِ مَن رَفت کَربَلا
خاصیتِ رِضاس کَربَلا میبَرَد مَرا.....