آمدی جانم به قــــربانت چه پنهان آمدی

آمدی جانم به قــــربانت چه پنهان آمدی
بی خبر مانند یک ناخوانده مهمان ، آمدی

آمدی آهسته صاحبخانه ی قلبـم شدی
تا بنا از نــو کنی ، این قلبِ ویران ، آمدی

با خودش می بُرد،آن سیلاب تنهائی،مرا
مثل یک ناجی میان موج و طـوفان آمدی

فرصتم کم میشد و هرلحظه، دردم بیشتر
خوب دانستی که محتاجم به درمان،آمدی

چشم هایت را بـرایم ارمغـان آورده ای
با نگاهی گرم وبا لب های خندان آمدی