روز اول بی ‌هوا قلب مرا دزدید و رفت

روز اول بی ‌هوا قلب مرا دزدید و رفت
روز دوم آمد و اسم مرا پرسید و رفت
روز سوم آخ ! خالی هم کنار لب گذاشت
دانه‌ ی دیوانگی را در دلم پاشید و رفت
روز چارم دانه‌اش گل داد و او با زیرکی
آن غزل را از لبم نه از نگاهم چید و رفت
با لباس قهوه‌ای آن روز فالم را گرفت
خویش را در چشم‌های بی ‌قرارم دید و رفت
فیل را هم این بلا از پا می‌ اندازد خدا !
هی لب فنجان خود را پیش من بوسید و رفت
او که طرز خنده‌ اش خانه خرابم کرده بود
با تبسم حال اهل خانه را پرسید و رفت