ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺳﺖ
ﺩﻭ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻏﺮﺑﺖ
ﺑﺎ ﭘﻮﺷﯿﺪﻥ ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯾﺖ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ
ﻭ ﺩﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺕ ﺁﺏ ﻣﯽ ﺭﯾﺨﺖ
ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﮐﻮﮎ ﻧﻤﯽ ﺯﺩ
ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺑﺎﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ ﺳﺖ
ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﮐﻼﻑ ﺳﺮﺩﺭﮔﻤﯽ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﯿﭽﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﻭ ﺯﻣﯿﻦ ﯾﮏ ﮔﻠﻮﻟﮥ ﮐﺎﻣﻮﺍﯾﯽ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽِ ﻋﺼﺮﻫﺎﯼ ﯾﺦ ﺑﻨﺪﺍﻧﺖ
ﺧﯿﺎﻟﺒﺎﻓﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ
((ﻟﯿﻼ ﮐﺮﺩﺑﭽﻪ))
ﺗﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺳﺖ
ﺩﻭ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻏﺮﺑﺖ
ﺑﺎ ﭘﻮﺷﯿﺪﻥ ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯾﺖ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ
ﻭ ﺩﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺕ ﺁﺏ ﻣﯽ ﺭﯾﺨﺖ
ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﮐﻮﮎ ﻧﻤﯽ ﺯﺩ
ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺑﺎﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ ﺳﺖ
ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﮐﻼﻑ ﺳﺮﺩﺭﮔﻤﯽ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﯿﭽﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﻭ ﺯﻣﯿﻦ ﯾﮏ ﮔﻠﻮﻟﮥ ﮐﺎﻣﻮﺍﯾﯽ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽِ ﻋﺼﺮﻫﺎﯼ ﯾﺦ ﺑﻨﺪﺍﻧﺖ
ﺧﯿﺎﻟﺒﺎﻓﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ
((ﻟﯿﻼ ﮐﺮﺩﺑﭽﻪ))
- ۱۸۸
- ۰۸ مرداد ۱۳۹۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط