تا حالا شده دلتون بخواد یه عوضی به تمام معنا باشید؟

تا حالا شده دلتون بخواد یه عوضی به تمام معنا باشید؟

بعضی وقتا اونقدری رفتارای یه عده رو مخمه که دوس دارم هزار برابر بدتر از کارای خودشون رو سرشون دربیارم
دلم میخواد یه ضربه اساسی به همشون بزنم و برم جایی که هیچکدومشون نباشن. دلم میخواد جوکر شم؛ همونی که تقاص روانی شدنشو از بقیه میگیره حتی اگه تهش بندازنش توی تیمارستان و بهش هزار جور برچسب بزنن
دلم میخواد برم جایی که هیچکدومشون نباشن...
تاحالا شده به مرحله ای برسین که خودتون تنهایی رو ترجیح بدین؟دقیقا رسیدم به همون مرحله :)
ولی جالبه که همش میخندم. جالبه که با لبخند از کنارشون رد میشم و دوباره و دوباره کارشونو تکرار میکنن. لعنتیا اصلا من به درک. خودتون از کاراتون خسته نمیشین؟