تا لباس کاغذی ات را تن می زنی ،

تا لباس کاغذی ات را تن می زنی ،

دست و دلِ من هم به نوشتن می رود...

دلم می خواهداز دلم بیایی بیرون ،

روی فرش قرمزِ شعرهام راه بروی ،

گیر کنی لایِ انگشت هام ،

و دوباره بر دلم بنشینی...

من از هراسِ چند دقیقه ایِ نداشتنت ،

در دلم ،

شاعر می شوم باز...

این روزها ،

شعر ،

تنها کاری ست که از دستم بر می آید...