از زبان پروفسور سمیعی:

از زبان پروفسور سمیعی:
من درایران چیزهای عجیبی دیدم
کسی بوسه ی فرانسوی بلد نیست
اینجا مثل آلمان پل عشق ندارد
از رز هلندی هم خبری نیست
اینجا عشق یعنی
به خاطر چشم های دوروبرت
معشوقت را فقط از پشت گوشی بوسیده باشی
دوست داشتن یعنی کلاس گذاشتن برای همدیگر...!
مهربانی ات را می گذارند به حساب آویزان بودنت ..!
من در ایران نتوانستم به کسی بفهمانم دوست داشتن را به حساب چیز دیگری مگذار
ایرانیان جوانی نمی کنند پیر مرد و پیرزن های کم سن وسال بسیار دارند
ایرانیان عشق را با ماشین و لباس خوب انتخاب می کنند نه با نیت خوب !
ایران را دوست دارم،
اما اینجا ادم همیشه دلگیر است