من در آغوش تو آخرترک ایمان می کنم

من در آغوش تو آخرترک ایمان می کنم
کافر خُم می شوم میخانه ویران می کنم

پیش درگاه نگاهت اشک و جارو می زنم
زیر ابرِ گیسوانت بوی باران می کنم

جایگاهت نازنینم ! سایه پلک من است
بهر اسفند نگاهت سبزه زاران می کنم

می پرانم من زمستان را ز بام خانه ات
روی دشت قلبِ پاک تو بهاران می کنم

خنده می گیرد مرا از سبحه ی یغماگران
گریه بر خالی دست دامداران می کنم

چونکه می بینم کجی و زهر زاهد مسلکان
سجده بر نیش کج و سّمیِ ماران می کنم

من پیاده هستم و ای پهلوان فکری بکن
از چه خود را همعنانِ این سواران می کنم

دارِ قالیِ غمت را روی مژگانم زدم
سر به پای عاشقِ این سربداران می کنم