..:: اوستا، کتاب مقدس زرتشتیان ::..

..:: اوستا، کتاب مقدس زرتشتیان ::..

اوستا یکی از کتاب های بزرگ اعصار قدیم بوده و عظمت آن در بیرون از حدود کشورهای مزدیسنا نیز شهرت داشته است. مورخ یونانی هرمیپوس (Hermipos) که در قرن سوم قبل از میلاد می زیست، کتابی در خصوص آیین ایران نوشته بود که امروزه در دست نیست ولی مورخی رومی موسوم به پلینیوس (Plinius) که در قرن اول میلادی از دنیا رفت، در کتاب خویش به نام تاریخ طبیعی از کتاب هرمیپوس سخن می راند و می گوید که او آیین ایرانیان را از روی کتاب دینی آنان که زرتشت در دو هزار (دو میلیون) بیت سراییده به دقت مطالعه کرده است. مسعودی که در سال 346 هجری درگذشته، در کتاب مروج الذهب می نویسد: اوستا روی دوازده هزار جلد گاو نوشته شده بود. در شاهنامه آمده است که 1200 فصل اوستا روی تخته ی زرین نوشته بود.

آنچه از سنت قدیم در کتب پهلوی مانده است این است که اوستای هخامنشیان دارای 1000 فصل و منقسم به 21 کتاب یا «نَسک» بوده است.

موافق دین کرت (یکی از کتب معروف پهلوی) اوستای زمان هخامنشیان در موقعی که اسکندر مقدونی به قصر سلطنتی تخت جمشید آتش زد (در زمان داریوش سوم هخامنشی) بسوخت و یونانی ها نسخه ی دیگر آن را از گنج شاپیکان که معلوم نیست کجا بوده به دست آورده، به دستور اسکندر قسمت های علمی آن را راجع به پزشکی و ستاره شناسی، به زبان یونانی ترجمه کردند و بعد آن را در آتش انداختند.

بلاش اول اشکانی امر به جمع آوری اوستا کرد و در زمان اردشیر یکم ساسانی «تنسر» نامی که هیربذان هیربذ (موبدان موبد، به معنی پیشوای دینی. موبدان موبد در آیین زرتشتی بالاترین درجه بود و پس از آن مُغ قرار دارد) بود اوستا را مرتب نمود. پس از آن شاپور یکم آنچه را که از اوستا راجع به دانش پزشکی و ستاره شناسی و فلسفه و جغرافیا برداشته بودند، از یونان و هند و سایر جاها جمع کرده به اوستا افزود و در زمان شاپور بزرگ (شاپور دوم)، به آذربد مهرهاسپند دستور داده شد که اوستا را به صورت منظم درآورد، او اوستا را بر بیست و یک نَسک یا کتاب تقسیم کرد. اردشیر دستور داد که اوستا را به پهلوی ترجمه کنند و آن را بعد از ترجمه، زند نامیدند و از آن پس این کتاب به زند اوستا معروف شد.

اوستای کنونی شامل پنج جزء یا کتاب (نسک) است:

1)      یَسنا  2) ویسپِرد  3) وَندیداد  4) یَشت ها  5) خرده اوستا.

 
کوروش آریایی