از صـحبــت مـــــردم دل نـاشــاد گــــریــــزد

از صـحبــت مـــــردم دل نـاشــاد گــــریــــزد
چون آهــوی وحشی که ز صیاد گــــریزد
پــروا کــند از باده کــشان زاهـد غـافل
چون کودک نادان که از استاد گریزد
دریاب کــه ایام گــل و صبـح جوانی
چون برق کـند جلوه و چون باد گـریزد
شادی به عهد کن اگر طالب آسایش خویشی
کـــآســودگـــی از خــاطــر ناشاد گریزد...

/ سعید