عشق، تقدیم به کسی که همه کسمه...تمام وجودمه

عشق، تقدیم به کسی که همه کسمه...تمام وجودمه

صدا کن مرا.
صدای تو خوب است.
صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است
که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید.
در ابعاد این عصر خاموش
من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم.
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.
و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش‌بینی نمی‌کرد.
و خاصیت عشق این است.
بیا زندگی را بدزدیم، آن وقت
میان دو دیدار قسمت کنیم.
بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را.
مرا گرم کن
و آن وقت من، مثل ایمانی از تابش استوا گرم،
تو را در سرآغاز یک باغ خواهم نشانید.