شگفتی جزیره هرمز تنها به رنگین بودن خاکش نیست؛ عجیب‌ترین

شگفتی جزیره هرمز تنها به رنگین بودن خاکش نیست؛ عجیب‌ترین مورد در این جزیره، «خوردنی» بودن بخشی از این خاک رنگارنگ است. در میان کوه‏‌های رنگ به رنگ جزیره که سبز، قهوه‏‌ای، سفید، اُخرایی، سرخ و سیاهند، «کوه سرخ» چیز دیگری است؛ خاکش را هم می‌خورند، هم می‌بَرند.

مردم بومی هرمز به این خاک سرخ، «گِلَک» می‏‌گویند و آن را برای پخت نوعی نان محلی به کار می‎برند و از آن به عنوان ادویه برای طعم‎دار کردن ترشی هم استفاده می‏‌کنند. اما مهم‏ترین غذایی که به کمک گِلَک درست می‎شود، ماهی است. در این غذا، ماهی ساردین با نارنج و گلک طعم‎دار و بعد از مدتی پخته شده و با نان خورده می‏‌شود. غذاهایی که با این خاک سرخ پخته می‎شوند مزه ترش دارند و به آن‏ها پسوند «سوراغ» داده می‎شود؛ نان سوراغ، ماهی و ترشی سوراغ.

خاک این کوه سرخ مملو از اکسید آهن است و علاوه بر مصارف خوراکی، برای کارهای هنری هم مورد استفاده قرار می‎‌گیرد. اما هیچ‌کدام از این موارد ایرادی ندارد و مشکلی در جزیره ایجاد نکرده است. مشکل اصلی اینجاست که چون این خاک، استفاده صنعتی هم دارد و برای ساخت رنگ‎های صنعتی، سرامیک، صنایع شیمیایی، سیمان، پلاستیک، کاغذ‌سازی، شیشه‌سازی و لوازم آرایشی هم استفاده می‏‌شود.

به دلیل بارش‌های اندک جوی و نمکی بودن خاک و شور بودن آب، هیچ نوع مرتع و گیاهی در جزیره وجود ندارد. جزیره هرمز در میان زمین‌شناسان به علت این‌که از گونه‌های مختلف خاک تشکیل شده و تنوع بالایی دارد، به بهشت زمین‌شناسی مشهور شده است.»