مهمان آسمانی بعدی عمو حسن…
مهمان آسمانی بعدی عمو حسن…
قصه عمو حسن در تلویزیون قصه بسیار غریبی است. اصلاً به قول احسان علیخانی شاید برای نخستین بار بود که نماینده عمو حسن های جامعه که ما بهشان لقب « جانباز اعصاب و روان» داده ایم، مهمان آنتن زنده سیما بودند، اما از همان اولی که خانواده آسمانی عمو حسن روی انتن آمدند آدم می توانست برکت خدادادی را ببیند به این قسمت از ماه عسل. خانواده ای که زندگی شان چنان بود که حالا اول صبحی فردای ماه عسل، همه دارند از آن ها صحبت می کنند…
مادر عمو حسن، کسی که می گفت در کربلا که همه داشتند خانه و ماشین را از سید الشهدا طلب می کردند من یک قطره از دریای مصیبت حضرت زینب را خواستم. من که نمی فهمم ایشان در کربلا چه کشید، ولی دوست داشتم لااقل یه ذره به قدر وسع خودم آن را بچشم. و شش ماه بعد از کربلایم انقلاب پیروز شد. و بعد برادرم شهید شد، و بعد دیگر برادرم، و در چهلم برادرم، پسر بزرگم، و بعد پسر دیگرم، حسن هم که با سوغاتی از جبهه برگشت…
و بوسه خاضعانه و عاشقانه عمو حسن بر سر همسرش به خاطر این همه بزرگی…
همسر عمو حسن، کسی که با افتخار داشت عشقش را به همسرش فریاد می زد. کسی که حالا 27 سال است دارد پرستاری همسر جانبازش را می کند و ذره ای، حتی ذره ای پشیمانی ندارد. کسی که همان روز اول با حسنِ جانباز ازدواج کرد اصلاً؛ و می دانست عمری باید پروانه شمع همسرش باشد. و پذیرفته بود این را، نه با بی میلی، که با افتخار، با عشق. عشقی که هر کسی را متحیر می کرد…
و دختر و پسری که دیوانه پدرشان بودند از فرط محبت. و این دیوانگی را می شد از اشتیاق نگاهشان به پدر و مادر فهمید. و لبخند پر غرورشان به چهره پدر و مادر. و من که یاد آن حدیث می افتم… راستی اگر نگاه رحیمانه به چهره پدر و مادر ثواب دارد، ثواب نگاه این دختر و پسر لااقل بهشت است. تازه لااقل!
و عرض ارادت پدرانه و مهربانانه عمو حسن به فرزندانش به خاطر این همه بزرگی…
مهربانی را در ثانیه به ثانیه ماه عسل دیشب می شد به وضوح دید. و صداقتی که جاری بود در آن. و مظلومیت و بغضی که همه داشتند اما بی خیالش بودند، که خودِ عمو حسن خوشحال بود و پر لبخند، پس همه خوشحال بودند و غرق لبخند…
قصه عمو حسن در تلویزیون قصه بسیار غریبی است. اصلاً به قول احسان علیخانی شاید برای نخستین بار بود که نماینده عمو حسن های جامعه که ما بهشان لقب « جانباز اعصاب و روان» داده ایم، مهمان آنتن زنده سیما بودند، اما از همان اولی که خانواده آسمانی عمو حسن روی انتن آمدند آدم می توانست برکت خدادادی را ببیند به این قسمت از ماه عسل. خانواده ای که زندگی شان چنان بود که حالا اول صبحی فردای ماه عسل، همه دارند از آن ها صحبت می کنند…
مادر عمو حسن، کسی که می گفت در کربلا که همه داشتند خانه و ماشین را از سید الشهدا طلب می کردند من یک قطره از دریای مصیبت حضرت زینب را خواستم. من که نمی فهمم ایشان در کربلا چه کشید، ولی دوست داشتم لااقل یه ذره به قدر وسع خودم آن را بچشم. و شش ماه بعد از کربلایم انقلاب پیروز شد. و بعد برادرم شهید شد، و بعد دیگر برادرم، و در چهلم برادرم، پسر بزرگم، و بعد پسر دیگرم، حسن هم که با سوغاتی از جبهه برگشت…
و بوسه خاضعانه و عاشقانه عمو حسن بر سر همسرش به خاطر این همه بزرگی…
همسر عمو حسن، کسی که با افتخار داشت عشقش را به همسرش فریاد می زد. کسی که حالا 27 سال است دارد پرستاری همسر جانبازش را می کند و ذره ای، حتی ذره ای پشیمانی ندارد. کسی که همان روز اول با حسنِ جانباز ازدواج کرد اصلاً؛ و می دانست عمری باید پروانه شمع همسرش باشد. و پذیرفته بود این را، نه با بی میلی، که با افتخار، با عشق. عشقی که هر کسی را متحیر می کرد…
و دختر و پسری که دیوانه پدرشان بودند از فرط محبت. و این دیوانگی را می شد از اشتیاق نگاهشان به پدر و مادر فهمید. و لبخند پر غرورشان به چهره پدر و مادر. و من که یاد آن حدیث می افتم… راستی اگر نگاه رحیمانه به چهره پدر و مادر ثواب دارد، ثواب نگاه این دختر و پسر لااقل بهشت است. تازه لااقل!
و عرض ارادت پدرانه و مهربانانه عمو حسن به فرزندانش به خاطر این همه بزرگی…
مهربانی را در ثانیه به ثانیه ماه عسل دیشب می شد به وضوح دید. و صداقتی که جاری بود در آن. و مظلومیت و بغضی که همه داشتند اما بی خیالش بودند، که خودِ عمو حسن خوشحال بود و پر لبخند، پس همه خوشحال بودند و غرق لبخند…
- ۱.۶k
- ۰۴ مرداد ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط