دلواپسم!

دلواپسم!

برای آسمانی که نمی بارد
ودشت هایی که تشنگی راحس نمی کنند

دلواپسم!
برای کبوتر هایی که بریده بال، بازمی گردند
و آفتاب پرست هایی که شبیه کرکس شده اند

دلواپسم!
برای چشمانی که بجای آسمان
به حیاط همسایه پرتاب شده اند

دلواپسم!
برای عاطفه هایی که بلاک شده اند
وادمین های که آرام لبخند می زنند

دلواپسم!
برای احساسی که پرشور است
اما نه ازمحبت که قرص هارا به هم تقدیم کرده اند

دلواپسم!
از عزت عقاب های سربلند سبلان
نکند در دشت های لبخندهاسقوط کنند

دلواپسم!
ازشمیم حیای غنچه های شمع دانی
نکند در باتلاقهای پنهانی خاموش شوند

ودلواپسم!

نکند روزی بیاید و من
مثل کرکسها آرام در دشت بنشینم
و به احساس خشکی زمین
لبخند بزنم