چند سالی شده بر باد وفای من و تو

چند سالی شده بر باد وفای من و تو


عاشقی بود ببین باز خطای من و تو


کاش باشد غزل آخر من،این غزلم


تا نسوزد دل بیچاره به پای من و تو


بعد مرگم بنویسید که دق مرگم کرد


اشک و بغض و همه سردیِ هوای من و تو


"جای فرهاد اگر خسرو دوران بودم


سخت اینقدر نبود عشق برای من و تو"


آن جهنم که شنیدم بخدا تجربه شد


کو کجا رفت ببین صلح و صفای من تو 


امشب از حادثه یِ تلخ جدایی سیرم


شده یک جا به دلم درد و بلای من و تو


چشم می بندم و از یاد تو را خواهم برد


ناگزیرم که در این است دوای من و تو

سرگشته