آقا اجازه ...

آقا اجازه ...
آقا اجازه ، دل زده ام از تمام شهر

بی تو دلم گرفته از این ازدحام شهر

آقا اجازه ، دست خودم نیست خسته ام

در درس عشق من صف آ خر نشسته ام

در این کلاس ، عاطفه معنا نمی دهد

اینجا کسی به پای تو برپا نمی دهد

یعنی نمی شود که ببینم سحر رسید ؟

درس غریب غیبت کبری به سر رسید

آقا اجازه ، بغض گرفته گلویمان

آنقدر رد شدیم که رفت آبرویمان

استاد عشق ! صاحب عالم ! گل بهشت !

باید که مشق نام تو را تا ابد نوشت

یک روز میرسد که بگویند ز آسمان

آن مرد آمده است ، کجائید عاشقان ؟

آن مرد آمده است که باران عطا کند

تا این کویر غم زده را کربلا کند

آقا اجازه ، مادر پهلو شکسته ات

آیا شود که گوشه چشمی به ما کند ؟