از بس نسیم لبخندت نمی وزد

از بس نسیم لبخندت نمی وزد
شاخه های درخت تنهایی ام خشکید
برگ های اندیشه ام
در میان زمین و آسمان
آرام آرام بر زمین انتظار
فرو می نشینند
و پهنای فرسوده ی زمین را
فرش می کنند
و آخرین نگاه ها را مایوسانه
به عقربه های ساعت عمر می اندازند
و بر آخرین صفحات خاطراتم
قلم پایانی می کشند
هنوز خش خش بوسه هایشان
بر گوش زمان طنین انداز است
و من هنوز در کوچه ی خاطرات
پرسه می زنم وبه دنبال تو میگردم