من و تو دوتا پرنده تو قفس زندونی بودیم

من و تو دوتا پرنده تو قفس زندونی بودیم
جای پر زدن نداشتیم ولی آسمون می بودیم
ابر و بارونو می دیدیم اما دنیامون قفس بود
چشم به دوردستا نداشتیم همینم واسه ما بس بود
اما یک روز اونایی که مارو باهم دوست نداشتن
تورو پر دادنو جاتم ی دونه آینه گذاشتن
منه خوش باوره ساده فکر می کردم روبه رومی
گاهی اشتباه میکردم من کدومم تو کدومی
باتو زندگی میکردم قفس تنگ و سیاهو
عشق تو از خاطرم برد عشق پر زدن تا ماهو
اما یک روز باد وحشی رویاهامو با خودش برد
قفس افتادو شکستو آینه افتادو ترک خورد
تازه فهمیدم دروغ بود دنیایی که ساخته بودم
دردم از اینه که عمری خودمو نشناخته بودم
تو تو آسمونا بودی با پرنده های آزاد
منه تن خسته رو حتی ی دفعه یادت نیفتاد
حالا این قفس شکسته راه آسمون شده باز
اما تو قفس نشستم دیگه یادم رفته پرواز