زردپر عاشق رودخانه های خروشان با تراکم بالای اکسیژن است.

زردپر عاشق رودخانه های خروشان با تراکم بالای اکسیژن است.
کف خواب و کف خوار بوده و بدلیل آناتومی ساخت دهان که در زیر سر ماهی قرار گرفته به آن کمک میکند تا در لا به لای گیاهان؛سنگ ها و بین شکافهای سخره ای کف آب بدنبال غذا گشت زنی کند.


رژیم غذایی زردپر در فصول مختلف از سال تغییر میکند و همین امر باعث شده تا بتواند طی سالیان سال حافظ بقایش باشد.

 

زردپر همانند خیشاوند نزدیک خود (کپور) تقریبأ همه چیز خوار است و زنجیره غذایی او از جانداران ریز آبزی مثل: بچه قورباغه؛میگو؛لاروها؛کرم ها و حشراتی از قبیل: ملخ؛سنجاقک؛سوسک های درختی؛پروانه؛جیرجیرک های گرفتار در آب و هر جنبنده کوچک در رو و زیر آب را نشانه میگیرد.

ولی در نبود یا کمبود موارد فوق؛به ناچار از گیاه خواری نیز استقبال کرده از دانه های درختی افتاده در آب و حبوبات نیز تغذیه میکند و همین امر باعث شده تا ماهیگیران از ترکیب خمیر نان با چند گیاه و دانه های دیگر؛طعمه ای مناسب را برای زردپر مهیا سازند.


زردپر در روز با احتیاط و در شب بی محابا به طعمه حمله میکند.ماهیگیران حرفه ای بهترین تایم صید این ماهی را بعد از تاریکی هوا تا سپیده صبح می دانند و آن هم بدلیل وجود سبیل های روی دهان ماهی است که به آن کمک میکند تا سیگنال های طعمه را به خوبی از فواصل دور دست ردیابی کرده و پیدا کند.

 

بهترین مناطق زیست این ماهی برای صید را میتوان: سد شهید رجائی (سلیمان تنگه) در استان مازندران.سفید رود و سد منجیل در استان گیلان و رودخانه پرشکوه ارس (آراز) در آذربایجان شرقی؛ نام برد که هر کدام از این مناطق آب و هوای خاص خود را داشته و قبل از سفر باید از کم و کیف آب و هوایی آن اطلاعات کافی را داشته باشید؛در غیر این صورت به اطمینان عرض میکنم که دست خالی بر خواهید گشت.

طبق تجربه عارضم؛بهترین فصل برای صید زردپر پائیز تا نیمه اول زمستان بوده و بهترین طعمه هایی که میتوانید از آن بهره خوبی دریافت کنید: طعمه های بودار ازقبیل:میگوی محل زیست زردپر و احشام مرغ مانند:روده؛دل و جگر می باشد.


درضمن چون این ماهی بعد از تکامل که چند سال طول خواهد کشید جفت گیری میکند؛خواهشمندم زردپرهای صید شده کوچک و مولدها را بعد از صید دوباره به آب برگردانید (رها سازی) تا نسل های بعد از ما نیز بتوانند از این ورزش لذت بخش روح استفاده کنند.