بغض نمی کنم برو، به أشک پشت پا قسم

بغض نمی کنم برو، به أشک پشت پا قسم
به گریه های هر شبم، به عشق بین ما قسم

آه نمی کشم، دلت نلرزد از سکوت من!
بِکٓن برو از این دلم، تو را به آن خدا قسم

زمین بهشت من که نیست، جهنم نبود توست
قفس شده خیال تو، به آهِ بی صدا قسم

تو را به خنده بدرقه نمودم و نشسته ام ...
چرا نگفتمش بمان، ندادمش چرا قسم؟

از این غرور لعنتی، دلم شکسته شد ولی
سکوت هم مقصر است، به شرح ماجرا قسم

به رفتن از خیال من، تو که مصممی برو
برای ماندنت دگر نمی دهم تو را قسم

به چشمهای خسته ام، هوای گریه دارم و
نمی شود که گریه کرد، به جان ما دو تا تا قسم

نرو، بمان، که رفتنت به بند می کشد مرا
خدای عشق من تویی، به خانه خدا قسم!