چهکردیبا دلو جان بیقرارم

چه کردی با دل و جان ، بیقرارم؟
به  کامِ    شُعله های   پُر  شرارَم
شبِ   طولانی   و  پُر  از سیاهی
به  تابوتِ  غَمت  ،  آئینه  دارم
زند بس سوزِ سرما  بر تن وجان
چو  بیدی  در  برِ   بادِ    بهارم
به هر جا رو کنم آیی به  چشمم 
چرا   رفتی    شهیدِ    گُلعزارم؟
شُدم   ابرِ    سیاهی پُر  زِ باران
بجز  بر  کوچه ات   هرگز  نبارم